Galerij

The fallen son 

‘It’s better to kill an innocent person than to keep an enemy alive’ fluistert de audiotour in m’n oor. Ik ben bij de killing fields in Cambodia. Na een week zonnen en relaxen op Koh Ta Kiev en Sihanoukville was het weer eens tijd om wat te gaan ondernemen. De busrit van Ho Chi Minh naar Sihanoukville was op z’n zachtst gezegd niet erg prettig; er was geen airco dus het was nog warmer in de bus dan buiten.. 14 uur lang peentjes zweten dus! Enfin, de killing fields. In deze fields zijn in de tijd van de Khmer Rouge meer dan 3 miljoen Cambodianen vermoord. Iedereen moest weer terug naar het jaar 0, wat ertoe leidde dat iedereen die een degelijke opleiding had gevolgd -arts, timmerman, verpleegster- vermoord werd. In de killing fields werden deze mensen vermoord en in massagraven gegooid. Een boom werd gebruikt om baby’s tegenaan te slaan om ze op die manier te doden. Nog steeds worden er elke dag nieuwe botten gevonden. Absoluut geen fijne plek dus. Vooral als het oortje van de audiotour me de muziek en geluiden laat horen die hoogstwaarschijnlijk klonk toen de mensen werden vermoord om hun geschreeuw te maskeren, krijg ik de kriebels.. Later die dag brengen we een bezoek aan S21, een gebouw dat eerst een high school was, maar in de tijd van de Khmer Rouge werd gebruikt als gevangenis. Ook als ik dit gebouw binnenga, krijg ik meteen kippenvel. Ik ben een nuchtere Brabander en geloof absoluut niet in geesten of what so ever, maar hier.. Als ik die avond in mijn hostel aan de praat raak met een jongen die Cambodiaans blijkt te zijn, krijg ik een gruwelverhaal te horen. 15 jaar geleden bezocht hij met zijn grootouders en ouders Cambodia, zijn hele familie -in ieder geval dat dachten ze- was tijdens de Khmer Rouge gevlucht naar alle uithoeken van de wereld. Tijdens hun bezoek aan S21 liepen ze langs de vele foto’s van de gevangenen toendertijd die door het hele gebouw hangen. Plots hielden ze stil, de man op een van de foto’s was zijn oom.. Ze dachten altijd dat hij het land ontvlucht was, maar niets was dus minder waar, zijn oom was gevangene in S21 en daarmee -hoogstwaarschijnlijk- ook dood nu. Hoe gelukkig kunnen wij onszelf prijzen dat we nog niet zoiets dergelijks van dichtbij hebben meegemaakt..
Na Pnomh Penh ga ik op weg naar Siem Reap waar ik Brendan -ja die uit Hanoi- weer ontmoet. Na een eerste slapeloze nacht in m’n hostel -jawel dames en heren, ik had weer eens bedbugs- tuktukken we aan het einde van de dag naar Ankhor Wat voor de sunset en de volgende ochtend gaan we vroeg uit de veren voor de Sunrise. Gigantisch is het hele complex, maar na 5 uur houden we het voor gezien en gaan we terug naar het hostel om de rest van de dag in het zwembad door te brengen. ’s Avonds is het tijd voor het betere werk en na een paar afleveringen Game of Thrones begeven we ons met een groepje naar de stad om wat biertjes te drinken, maar niet voordat we de plek hebben bezocht waar ze happy pizza verkopen. De volgende ochtend pak ik de bus met Matthew naar Koh Tao, Thailand, om daar onze Padi te gaan halen. Later hoor ik een aantal horrorverhalen over de pizza -die was nogal happy zeg maar- wat ervoor had gezorgd dat iedereen ’s nachts en de dag erna ziek was. Ondergetekende had nergens last van want die was al happy genoeg van zichzelf. Een verstandige keuze bleek dus later. Als Matthew en ik met vlag en wimpel zijn geslaagd voor onze Padi en wat duiken rijker zijn, begeven we ons naar Koh Phangan: het eiland van de full moon party’s. Ik blijf hier vervolgens een week hangen en pak een half moon party mee. Met geverfde fluoriserende bloemen op m’n lijf en een bucket in de hand begeef ik me ’s avonds in het feestgedruis. De volgende morgen realiseer ik me dat ik me niet ál te veel meer herinner van het feest zelf, oepsieeee. Die middag gaan Kat, Mike en ik op weg naar Bangkok om daar het vliegtuig te pakken naar Bali. Op het vliegveld ontmoeten we Maddy, een vriendin van Mike en Kat uit Canada. Heerlijk kind. In Bali aangekomen besluiten we na een paar dagen surfen -ik stond de tweede golf al, SCOOR- om ’s avonds naar Sky Garden te gaan. Sky Garden is een bar in Kuta waar je 150.000 Rp -10 euro- betaald waarna je onbeperkt kunt drinken van 9 tot 11 pm. Na een uurtje stond heel onze tafel vol met gin tonics en dat heb ik geweten de volgende dag! Alhoewel dit verhaal niet zo spectaculair klinkt, er komt nog een Sky Garden 2.0 aan en geloof me dat wil je niet missen..

 seaboat

seaview

ankhorwat

James

bike

monks

ankhorwat  killingfields

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s