Afbeelding

Sky Garden 2.0

Waar is iedereen heen?! Een kwartier lang loop ik al rondjes en ondertussen ben ik alle verdiepingen al afgegaan. Ik ben op zoek naar Kris en naar Sarah met een h -ja die uit Hanoi- maar ze zijn nergens te vinden. De afgelopen week heb ik gespendeerd op Gili Trawangan, een van de eilandjes ten Noord-Oosten van Bali en daar eerst met de Canadezen en daarna met Sarah gechilld. Reismoe ben ik nu, hoe verwend dat ook klinkt.. Chillen it is dus! Maar first things first, want ik ben dus in Sky Garden, again -jeweetwel, waar je 10 euro betaald en je dan 2 uur lang tegoed kunt doen aan GT’s- en uiteraard verloopt de avond niet al te soepeltjes. Na een bezoekje van ondergetekende aan het toilet -van een uur ongeveer, die vloer lag zo lekker..- zijn mijn vriendjes inclusief mijn telefoon en geld verdwenen. Indonesiërs zijn vriendelijk, maar een gratis taxi zit er niet in. Terwijl ik aan het bedenken ben hoe ik dit aan ga pakken, merk ik dat een kerel me aan zit te staren. Zal ik dan maar.. Ik trek de stoute schoenen aan, stap op hem af, leg hem de situatie uit en vraag of hij mijn taxi wil betalen. De vriendelijke kerel zegt ja -HELD- en zo zit ik 5 minuten later achterop bij meneer de scootertaxi. Eenmaal aangekomen op plaats van bestemming dient het volgende obstakel zich aan: het hek is op slot en aan de bovenkant van het hek bevinden zich vrij grote -en scherpe- punten. Great. Met m’n dronken hoofd klim ik over het hek heen en probeer de punten te vermijden. Wonder boven wonder krijg ik het voor elkaar om -letterlijk- zonder kleerscheuren over het hek te komen. Ik zie het licht branden in onze kamer en klop op de deur. Geen antwoord. Na 5 minuten geef ik het op en val voor de deur in slaap, zo chique! Na een halfuur komt Kris aanlopen; Sarah met een h begon blijkbaar ineens over te geven, recht voor de bar, en Kris heeft haar toen de vijf verdiepingen van sky garden naar beneden gedragen met twee meiden, toen in een taxi gezet en samen met de taxichauffeur naar de kamer moeten tillen. Toen is hij teruggegaan naar Sky Garden en heeft daar een uur naar mij gezocht, maar ik had toen al om een taxi gebedeld bij de held. Enfin, heftig avondje dus weer oepsieeeee.

De volgende dag heb ik vrijwel nergens last van, Sarah daarentegen brengt meer tijd door in de badkamer dan erbuiten en als Sarah een dag later het vliegtuig heeft gepakt naar Singapore besluiten Kate -een Canadees die ik in Siem Reap heb ontmoet- en ik om een taxi te pakken naar Uluwatu. Hier huren we een scooter en rijden de hele dag rond en bezoeken wat strandjes en een tempel die op de rand van een klif is gebouwd. Vanaf de tempel heb je een schitterend uitzicht op de zee en ik heb weer even zo’n realiseer-je-je-wel-waar-je-bent momentje. Nadat Kate haar slipper bijna gejat is door een aap en we zo’n 1000 muggenbeten rijker zijn, besluiten we om weer terug te gaan naar ons hostel waar Kate en mij een geweldige kamer wacht zonder werkend toilet en een bad met scheuren erin en waarin je liever niet gaat badderen. De volgende dag pak ik de taxi naar Sanur, een klein stadje waarvandaan de boot naar Nusa Lembongan gaat om Yoeki te meeten en het eiland te gaan verkennen! Plan was om één nacht te spenderen in Sanur en dan de volgende dag de boot te pakken. Mislukt. 100 meter van mijn hostel in Sanur blijkt een té leuk barretje te zitten met live music elke avond van 20.00 tot in de late uurtjes. Need I say more? Één nacht in Sanur werden er drie en elke avond was ik in de bar te vinden met mijn muzikale vrienden om mee te blèren.  Heerlijk. Na drie nachten moest ik dan toch echt de boot pakken en met pijn in mijn hart laat ik mijn bandje achter. Samen met de Ierse Sophie -wat een blij ei, loveit- slepen we onszelf ’s morgen uit bed en gaan we op pad naar de boot. We hadden al gehoord dat de zee vrij ruw is dezer dagen en de golven zijn dan ook niet mild! Nadat Sophie besluit om sterretjes te bekijken -het arme schaap viel flauw- komen we aan op het eilandje en pakken een taxi naar onze bungalows. Als Yoeki een paar uur later arriveert lopen we naar het strand dat zich op vijf minuten lopen bevindt, een strand waar welteverstaan geen enkele ziel te vinden is. Heavennnnnnnn. Onder het genot van een biertje bekijken we de sunset en na een mislukte poging om ergens een barretje te vinden, houden we het voor gezien en kruipen we onze bedjes in. Echter, als Yoeki en ik onze kamer inlopen, bevindt er zich een grote poepvlek tussen onze kussens in. Als ik omhoog kijk, zie ik een slangachtige neus en twee grote ogen. Daar staan we dan, 2 blonde lange meiden, als de dood voor een beestje. Want ja, ik dacht even dat het een slang was. Yoeki haalt de locals erbij en die komen met vier man onze kamer in, gekko concluderen ze. Dûh! Lachend verlaten ze onze kamer en we vallen elk aan een kant van de poepvlek in slaap.

De volgende dag gaan we op zoek naar scooters, maar lang hoeven we niet te zoeken want de eerste de beste local die we tegenkomen pleegt een belletje en 2 minuten later staan er twee scooters voor onze neus. Waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan?! Het eiland blijkt niet echt levendig te zijn, dus chillen we heel de dag bij het zwembad met infinity pool. Op een gegeven moment staat iedereen te kijken naar een hoofdje dat verderop te zien is in de zee; iemand ligt in het water en komt er niet uit. Een surfer besluit met zijn board het water in te gaan en gezamelijk komen ze -na een uur!!- het water weer uit. De drenkeling kan niet meer op zijn benen staan, de arme man lag al zolang in het water! Hoe het af is gelopen weten we niet.. Na ’s avonds wederom de mooiste sunset ever -een schilderij is er niks bij- besluiten we om de dag erna weer terug te gaan naar Seminyak alwaar Sky Garden 3.0 zich aandient. Ik besluit me die avond te gedragen en me moederlijk op te stellen om Yoeki en Sophie in de gaten te houden -Sophie was bij haar eerste Sky Garden experience haar telefoon en al haar bankpassen kwijtgeraakt, dat ging niet nog een keer gebeuren! De volgende dag neem ik afscheid van de dames en spendeer mijn laatste 12 uur in Bali biertjes drinkend met Jason, een Hollander die besloten heeft om zich te settelen in Bali, slimme jongen! De volgende ochtend gaat de wekker té vroeg en begeef ik me naar het vliegveld voor mijn vlucht naar Bangkok. Eenmaal in mijn hotel aangekomen in Bangkok heb ik de knoop doorgehakt; ik skip Maleisië wat voor Juli gepland stond en ga weer naar Bali! Ik was al gewaarschuwd dat ik er nooit meer weg zou gaan.. Maar first things first. Bangkok it is nu dus, want morgen vlieg ik naar, jawel: CHINA.

 

Twee weken geleden is Jason verongelukt op zijn geliefde Bali met zijn motor, sommige dingen in het leven zijn zo oneerlijk.. R.i.p. lieve Jase met je grote hart, maak er daarboven ook maar een feestje van!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s